خانواده و تلنگری به جدایی از جوامع غربی

:: نویسنده : بخش گوناگون
:: تاریخ انتشار : فوریه 21, 2014
خانواده و تلنگری به جدایی از جوامع غربی

خانه و خانواده ، رکن اساسی هر جامعه ای است که بتواند با تکیه به آن زمینه های رشد را در آن جامعه محیا سازد .

ما در جوامع غربی مشاهده میکنیم که بنیاد خانواده ، معنا و مفهوم دقیق و مشخصی ندارد ، البته این نکته نباید از قلم بیفتد که مقصود ما نبود خانواده در آن جوامع نیست، بلکه مقصود از سستی بنیاد خانواده این است که درک درست و صحیحی وجود ندارد که حول یک محور مشخص به آن بها داده شود و بیشتر در جوامع غربی معنای خانواده یعنی صرف کردن مدت زمانی در کنار هم و آنچنان که باید و شاید درک محکم و قاطعی از این نظام وجود ندارد که بیان کند : خانواده یعنی همه چیز یک فرد در یک جامعه ی بیگانه از افرادی که فقط روزانه از کنار هم رد میشوند.

همانطور که همه ی شما میدانید، تأکید به ایجاد خانواده در اسلام سفارش شده و خداوند نیز برای اداره آن، برنامه داده است. ما که ادعای مسلمانی میکنیم، شاید بعضا برخی موارد از جوامع غربی هم پیشی گرفته باشیم، با این تفاوت که آنها برای ارزشهای خود اهمیت ویژه ای قائلند و اگر خانواده برای آنها معنایی مشابه به معنای ما ندارد، چون با همین نگرش رشد کرده اند و هیچ خرده ای نمیشود به آنها گرفت، ولی متأسفانه، برای بعضی از ما ایرانیها، باز هم تأکید میکنم برای بعضی از ما، خانواده دیگر آن معنای قدیم را ندارد و بیشتر شبیه شدیم به همان جوامع غربی که خود ما روزی به آن جوامع لبخندی از روی تمسخر میزدیم که ببینید، ما ایرانی هستیم و مثل شما فکر نمیکنیم، ولی امروز بعضی های ما رسیدیم به همان مرز بی معنایی کلمه ای به نام خانواده.

شاید امروز همان جوامع غربی، لبخند تمسخر آمیز کوچک ما را به خنده ای بلند مبدل ساختند و به خود ما پس میدهند.

همگی میدانیم که سبقه ی خانواده در ایران، سابقه ای طولانی است که به این راحتی ها نمیشود آن را از یاد برد و نادیده گرفت، و شاید در بعضی مواقع، همین آسودگیهای خیال بیش از حد، ما را به ناخواست به گمراهی میکشاند و مخفی شدن پشت این چیزها، باعث میشود از تلاش برای حفظ ارزشهایی که داریم غافل شویم و میشود مثال همان بی توجهی برخی از هم وطنانمان در شبکه های اجتماعی بیگانه که یکی از حاشیه های فرهنگی قبل از شروع جام جهانی 2014 شد، که مطمئنا از روی قصد و غرض بدی نبوده ولی باعث شد که به این فکر بیفتیم که تنها گفتن فرهنگ 2500 ساله ی ایرانی و بالیدن به آن، فرهنگ ساز نیست و باید تلاش کنیم برای ارتقای فرهنگ جامعه ی خود، تا بتوانیم ادامه دهنده ی آن فرهنگ کهن باشیم.
همه ی ما حس دور هم بودنهای شبانه، پدربزرگ مادربزرگهایی که همیشه با دستان خود به ما برکت میدادند را فراموش نکرده ایم، هرچند هر چه به جلو پیش رفتیم و هرچه نسلها جدیدتر شدند کمی از این هیجانات دوست داشتنی کم شد ولی هنوز هم وجود دارد.

بسیار دیده می‌شود که پیچ و مهره‌های خانواده‌ ها شل شده، برخی به طلاق کشیده و برخی زمزمه طلاق دارند و می ‌خواهند با آچار تکنولوژی، این پیچ و مهره ها را محکم کنند، امّا نمی ‌دانند که این دست ‌اندازهای تکنولوژی است که این پیچ و مهره‌ ها را شل می‌ کند، که اگر آچار دین نبود، مطمئن باشید که اینجا هم پیچ و مهره‌ های شل شده‌ اش خانواده‌ ای بر جای نمی ‌گذاشت.

در خاتمه ی این مطلب، در یکی از توصیه های دین از زبان امام صادق (ع) تأمل کنیم :

امام صادق(ع) میفرمایند :

مرد برای اداره منزل و خانواده خود به سه خصلت نیاز دارد كه حتی اگر در طبیعت او نباشد، (باید خود را به آن‌ها وا دارد)، آن خصلت‌ها عبارتند از:

1. خوش رفتاری
2. گشاده دستی سنجیده
3. غیرت برای حفاظت از آن‌ها

نسل امروز و آینده در دست همین جوانهاست، پس بهانه ای نداریم که بگوییم زمینه محیا نبود، اگر همین ارزشهای خوب را بتوانیم برای آیندگان بعد از خود هم حفظ کنیم بایستی به جوانهای امروز سرزمینمان ببالیم ولی اگر نتوانیم حفظ کنیم، فقط و فقط خودمان مجرمان واقعی نابودی این ارزشهاییم، چون پل اتصال از گذشته به آینده ی این سرزمین، همین نوجوانها و جوانهای امروزییم.

اشتراک گذاری این مطلب در :