نقش والدین و لزوم توجه بیشتر به فرزندان

:: نویسنده : بخش گوناگون
:: تاریخ انتشار : آوریل 7, 2014
نقش والدین و لزوم توجه بیشتر به فرزندان

نقش والدین از همه ی جهات در خانواده بسیار حائز اهمیت است که توجه به فرزندان دقیقا یکی از همان نقشهای حیاتی است.

یکی از فطرت های انسانی، نیاز به توجه است که در انسان به خوبی لمس میشود و یکی از مهمترین مکانی که این نیاز بیش از پیش قابل لمس است، خانواده میباشد که ایفاگر نقش اساسی آن ، والدین هستند.

والدین باید نسبت به فرزندان خود توجه داشته باشند و به آنها در سنین مختلف و شرایط گوناگون ابراز کنند، زیرا عدم ابراز آن، تبعاتی به دنبال دارد که شاید برخی مواقع قابل جبران هم نباشد.

حتما پای صحبتهای بسیاری از کسانی که به دلیل عدم وجود چنین چیزی در خانواده، دچار لغزش شده اند نشسته اید. حال چه این نشستن از طریق قاب رسانه باشد و یا اینکه رودررو !
تنها چیزی که مهم است، اکثریت آنها از همین مشکل یا بهتر بگوییم معضل ، رنج میبرده اند که خواسته یا ناخواسته دچار اشتباهاتی شده اند که شاید جبران ناپذیر باشد و یا اگر هم جبران پذیر باشد مطمئنا عمر رفته ی آنها را باز نخواهد داد.

هیچ شکی نیست که خود آنها در عملشان اشتباه کرده اند و مقصر هستند و شاید برخی بگویند : خودکرده را تدبیر نیست !

ما هم نمیگوییم خود آنها بی تقصیرند، ولی یادمان نرود که دنبال مقصر نیستیم و نمیخواهیم قضاوتی راجع به کسی بکنیم. فقط دنبال پیشگیری هستیم تا درمان.

واقعا پیشگیری همیشه ساده تر و راحت تر و کم هزینه تر ( چه از لحاظ مادی و چه از لحاظ معنوی ) میباشد.

هیچ کسی هم نیست که از آسودگی بیشتر رنج ببرد. پس چرا خودمان با دست خودمان این آسایش بیشتر را از خود و خانواده ی خود سلب میکنیم؟
وقتی میشود به فرزندمان توجه کنیم پس چرا این کار را نمیکنیم؟
وقتی میشود پای صحبتهای فرزندمان بنشینیم، پس چرا اینقدر این کار را پشت گوش می اندازیم تا جاییکه دیگر فرزندمان حوصله ی صحبت با ما را نداشته باشد؟
وقتی که میتوانیم زمینه ی دوست داشتن و محبت را درون کانون خانواده محیا کنیم، پس چرا این کار را نمیکنیم که فرزندانمان جایی غیر از خانواده ی خود را جستجو کنند برای پیدا کردن محبت گمشده ی خود؟

و خیلی سئوالات دیگر …

شاید برخی بگویند : خب این همه گفتید ولی راهکارتان کجاست؟

ما عادت کرده ایم برای توجیه بسیاری از اعمال خود بگوییم ناخواسته بوده، چیزی در این باره نمی دانستیم و یا چگونه این کار را انجام دهیم و …

یعنی واقعا برای گوش دادن به صحبت فرزندمان نیاز به آموزش داریم؟

خدا گوش را نعمت الهی قرار داد و گوش دادن را عملی غریزی.

پس گوش دادن نیاز به آموزش ندارد که به بهانه ی یاد نداشتن آن، خود را مبرا سازیم از این سهل انگاری.

گوش دادن فقط نیاز به توجه دارد و تمرکز ، که اول خوب به صحبتهای فرزندمان توجه کنیم و با تمرکز روی صحبتهایش ، اگر راهکاری و یا راهنمایی از ما خواست، بتوانیم به درستی او را هدایت کنیم.

این را بدانیم که اگر از همان ابتدا ، نکات تربیتی به ظاهر کوچک اما پر اهمیت را بیشتر بها دهیم، مطمئنا روند آموزش را بهتر و راحت تر طی خواهیم کرد و فرزندمان را نیز بهتر پرورش میدهیم تا او هم بتواند در آینده فرزند خود را بهتر تربیت کند و این چرخه ، نسل به نسل ادامه داشته باشد.

ولی برخی مواقع، آنقدر از کنار خیلی چیزها به راحتی عبور میکنیم که بعدها دیگر به این راحتی ها نمیتوان آن را جبران ساخت و آن مسائل کوچک همزمان با رشد فرزندمان، به شکلی تغییر میکند و بزرگ میشود، که دیگر اگر آن زمان هرچقدر هم که محبت کنیم و توجه ، شاید نتیجه ای نداشته باشد و یا اگر هم داشته باشد خیلی کمتر از زمانی باشد که میشد راحتتر به هدف تربیتی خودمان برسیم.

پس تا دیر نشده اقدام کنیم که به جای درمان معضل ، از ایجاد معضل پیشگیری کنیم !

اشتراک گذاری این مطلب در :